Voor wie dacht dat mijn vorige post ging over een cowboy en een crush… die heeft het mis.
Ja, het begon bij verliefdheid. Bij een cowboy op Netflix. Maar wat het raakte, was veel dieper.
Ik dacht dat ik verlangde naar grote handen. Van die ruwe, veilige handen waar je in kunt verdwijnen. Naar iemand die zelfverzekerd is. Beschermend. Onaantastbaar. Maar wat me werkelijk raakte, waren de littekens, de krassen op zijn ziel. Daar werd iets in mij wakker – een verlangen om dichtbij te zijn, om te verzachten, om te helen. En zo voelde ik me zelf weer even van betekenis. Het leek op liefde – maar vaak is het een oud patroon dat zich opnieuw aandient. Iets dat ik herken, nog vóór ik het doorheb.
De reacties op mijn post waren overweldigend. Zoveel herkenning. Alsof ik iets uitsprak wat al lang in de lucht hing. Waarvan ik dacht: dit is míjn pad, míjn verwarring, míjn zoektocht. En ineens voelde ik: het is collectief. Iets ouds dat scheurt. Iets nieuws dat geboren wil worden.
We zitten in een soort spagaat.
Enerzijds zie ik een groeiend bewustzijn over relaties, liefde, autonomie. Over het loslaten van het romantische script dat we generaties lang als waarheid hebben geloofd. We voelen dat de oude mal – van het perfecte gezinsleven, de traditionele rollen, de ‘voor altijd samen’ belofte – zijn houdbaarheidsdatum nadert.
Maar anderzijds… zie ik ook de terugval. Naar het bekende. Het veilige. De tredwives-beweging. Netflix-series vol klassieke man-vrouwrollen. Een nieuwe generatie die zich vastklampt aan oude zekerheden, religie, structuur. Omdat de wereld onzeker is. En zo’n plaatje rust geeft.
We worden dagelijks bedolven onder zorgvuldig georkestreerde liefdesscripts. Stoere mannen met gebroken harten. Vrouwen die zichzelf terugvinden in de armen van een redder. Hollywood. Instagram. Zelfs in de boekhandel ligt het vol. Het ziet eruit als liefde, ruikt naar liefde, klinkt als liefde – maar negen van de tien keer is het marketing met een soundtrack. Een instantbevrediging voor onze diepste behoeftes. Maar het is vaak gebakken lucht. Een façade.
Zelfs met al mijn bewustzijn, trapte ik erin. Een cowboy op een scherm… en BOEM, verkocht. De chemie wint het van de helderheid.
En dan ontstaat het Droste-effect. Mijn post, bedoeld als bewustwording, werd zelf weer een projectie. DM’s van mannen die zich ‘geraakt’ voelden, die verbinding zochten. Likes. Ego-streling. Een hele nieuwe cocktail van stofjes. En opnieuw die vraag: wordt er echt iets gevoeld, of vullen we elkaars leegte?
Mijn diepste verlangen? Gezien worden in wie ik écht ben. Niet als beeld. Niet als spiegel. Maar in mijn volle waarheid – ongefilterd.
In mijn atelier in hartje Leiden werk ik met deze thema’s. Liefde. Rouw. Autonomie. Niet vanuit het hoofd, maar via het lijf. Adem, stilte, trilling, voelen. Omdat daar – onder alle verhalen – de waarheid woont.
Misschien vind je op www.pleisterplaats.nu iets wat resoneert. En misschien niet. Ook dat is oké.
Maar als er iets in jou beweegt, bij het lezen van dit alles – dan weet je: je bent niet de enige.
Oké, dus… het ging niet alleen over een cowboy.
Mijn vorige post leek een liefdesverklaring aan een Netflix-cowboy.
Was het ook. Een beetje.
Maar onder die crush zat iets diepers.
(Ik weet het… altijd wat diepers ????)
Daar schreef ik een vervolg over.
Over verlangen. Patronen.
Over hoe we soms denken dat we houden van iemand,
maar eigenlijk houden van het verhaal in ons hoofd.
Die tweede post bleef wat onder de radar…
(Blijkbaar scoort verliefd zijn op een cowboy toch beter dan relationele zelfreflectie ????)
???? Mocht je ‘m gemist hebben: je vindt ‘m hier: Wat die Netflix cowboy werkelijk in mij wakker maakte.
En mocht je niet alleen willen lezen, maar ook voelen:
je bent welkom in m’n atelier.
Daar laten we de liefde niet in ons hoofd zitten.
Daar laten we ‘m door ons heen ademen.
#atelierleven
#liefde
#relaties
#persoonlijkleiderschap
#autonomie
#pleisterplaatsLevenskunst
