Ik dacht dat ik wist wat liefde was

Ik dacht dat ik wist wat liefde was.

Voor wie mijn cowboyverhalen heeft gelezen: ik ben inmiddels een paar hoofdstukken verder. En de cowboy? Die heeft plaatsgemaakt voor een man van vlees en bloed. En daarmee werd het verhaal ineens een stuk minder overzichtelijk.

Het begon eigenlijk heel onschuldig. Een leuke man, een fijne klik, maar aantrekkingskracht? Nee, dank je. Dat heb ik hem zelfs verteld. Lekker subtiel, zoals ik soms kan zijn.

En toch gebeurde er iets.

Er kwam een uitnodiging. Een ontmoeting. Een deur die op een kier ging. Mijn intuïtie fluisterde nog: Brecht, weet je dit wel zeker? Hier komt gedoe van.

Maar mijn nieuwsgierigheid won het.

Na jaren van herstellen, zorgen en mijn leven opnieuw vormgeven, gingen er luikjes open die ik lange tijd naar de achtergrond had geschoven. Ik wist dat ze er waren. Ik had alleen al heel lang niet meer gevoeld wat erachter leefde.

Mijn hart ging open. Mijn bekken werd wakker. Het was alsof er weer zuurstof kwam op plekken in mij die jarenlang nauwelijks adem hadden gekregen.

En de intimiteit? Jezus. Soms leek het wel een ayahuascareis zonder ayahuasca. Paarse geometrische patronen, een lichaam dat volledig openging en een bewustzijn dat alle kanten op vloog.

Ik was weer helemaal aan.

Ik wilde dansen, spelen, vrijen, flirten, ontdekken. Levenslustig, sensueel, ondeugend en bovenal ongelooflijk levend.

En ergens, midden in die roes van levenslust, intimiteit en verlangen, begon zich een vraag op te dringen: is dit liefde?

Of is dit een briljante cocktail van hormonen, projecties, verlangen en een zenuwstelsel dat eindelijk weer eens een feestje mag vieren?

Want het voelde als liefde. Diep zelfs.

Tegelijkertijd waren de omstandigheden ingewikkeld. Ik zocht geen relatie of gezamenlijke toekomst. Ik verlangde naar ruimte om te ontdekken, te spelen met intimiteit, seksualiteit en verbinding. Maar zelfs die ruimte bleek niet vanzelfsprekend.

En toen gebeurde waar ik vanaf het begin al bang voor was.

Er kwam meer afstand. Niet zozeer in het contact, maar in de intimiteit die tussen ons was ontstaan. Misschien was dat nodig om zichzelf te beschermen.

Bij mij raakte het iets ouds.

Want als er iets is waar ik bijzonder goed in ben, dan is het klussen aan de ander.

Zodra ik voel dat er achter iemands woorden nog een wereld schuilgaat, begint mijn hoofd overuren te draaien. Ik luister, analyseer, leg verbanden. Ik wil voorbij de verhalen die ik inmiddels ken. Naar de plek waar het spannend wordt, waar de kwetsbaarheid zit, waar iets wezenlijks geraakt mag worden.

Ik zie zoveel mogelijkheden. Of misschien zie ik vooral wat ik zo graag zou willen dat er mogelijk is.

En voor ik het weet, steek ik meer energie in het bereiken van de ander dan in het bewaken van mijn eigen plek.

Mijn aandacht verschuift naar de ander. En ergens onderweg raak ik mezelf kwijt. Mijn verlangens, mijn grenzen, mijn levensenergie.

En het wonderlijke is dat juist de ontmoeting die zoveel levensenergie in mij wakker maakte, ook de plek werd waar ik die energie weer begon weg te geven.

Terwijl die energie van mij is. Hij heeft iets aangeraakt wat altijd al in mij aanwezig was.

Ergens in mijn jeugd leerde ik dat liefde iets was waarvoor ik mijn best moest doen. Dat ik me moest afstemmen, moest aanvoelen wat nodig was, moest zorgen dat de verbinding bleef bestaan.

En daar werd ik behoorlijk bedreven in. Ook in mijn huwelijk. Andere man, zelfde dans.

En daar stond ik dan. Een vrouw van 54, begeleider op het gebied van intimiteit, seksualiteit, liefde en rouw. Met jaren aan opleidingen, zelfonderzoek en levenservaring.

En toch werd ik opnieuw geraakt door een patroon dat ik maar al te goed ken.

De magische liefde had het stuur overgenomen.

Het verlangen naar versmelting, aanraking, de bevestiging dat de verbinding er nog is. En de neiging om daar alles voor in beweging te zetten.

Terwijl ik de wetende liefde ook ken. De liefde waarin ik mezelf blijf voelen, ook wanneer de ander afstand neemt.

Maar tussen weten en werkelijk voelen ligt blijkbaar nog een hele wereld.

Misschien is dat ook wel wat mijn werk me steeds opnieuw leert. Inzicht betekent niet dat oude patronen verdwijnen. Wel dat je ze leert herkennen, doorvoelen en andere keuzes kunt maken.

Wat me hierin misschien nog het meest fascineert, is hoe liefde zoveel levenskracht kan vrijmaken én zoveel oude pijn kan aanraken. En hoe gemakkelijk die twee door elkaar lopen.

Was die liefde dan minder echt omdat er oude patronen werden geraakt? Ik geloof van niet. De intimiteit, de ontroering, het verlangen, de levenslust. Het was er allemaal.

Maar mijn pogingen om de verbinding vast te houden vertellen ook een verhaal. Een verhaal dat veel ouder is dan deze ontmoeting.

En misschien zit daar wel mijn grootste ontdekking. Dat ik de ander niet hoef te openen om hem lief te kunnen hebben. Dat ik mag verlangen naar diepgang, zonder mezelf te verliezen in de zoektocht ernaar.

Na alles wat ik heb geleefd, geleerd, bemind en verloren, blijkt de liefde nog altijd groter dan alles wat ik erover dacht te weten.

Misschien begint de liefde die ik zoek wel bij de plek die ik zelf niet langer wil verlaten.